Larawan

 

Gabi nga ay masakit at ang luha’y dumaraan

Ang mukha’y kung iguhit ay malungkot na larawan

May dilim ang paligid na ‘di dilim ng nakaraan.

Darating ba ang bukas na may payapa kay Juan?

Hindi pa man ako nagigising sa aking pagkakaidlip,

Masaya pa ang maglakbay sa munting panaginip,

May ngiti pa ang araw, may naglalarong yagit,

May malaya pang buhay at malayo sa sakit.

Sa sandali na ang buhay ay ang pinakamahalaga

Malasakit ang kailangan at pagmamahal sa isa’t isa

Ang kailangan ng bayan ay ang kalingang madarama

Sa panahong ang pasanin ay may bigat na dala.

Anupa’t may bayaning handang ialay ang buhay

Lumulusob sa laban na walang mukha ng kaaway

Ang sandata ay ang puso ng pagmamahal sa bayan

Kahit ang kapalit ay buhay na mapaparam.

Sa bawat paghihirap na kanilang sinasakripisyo

Ay may gamot ng pag-asa sa bawat Pilipino

May sugat ma’t sakit ang kapiling ng buong mundo

Darating din ang araw na maghihilom ito.

Sa kabila ng pagsubok, sa pagkalam ng tiyan

Ay may bukas na palad na handang magmahal

Ang Pilipino kung tumawid sa peligrong tulay,

Sa pagmamalasakit ay handang mamatay.

Sa bawat araw na kanilang nilulusob ang sakit

ay may buhay na naliligtas sa hukay ng panganib

kahit mahulog sa patibong ngunit dahil sa pag-ibig

ay maligayang maglalakbay sa hagdan ng langit. 

Sa isang iglap lamang ay nagulat ang mundo

Hanapbuhay ay nawala, edukasyon ay nagbago,

Puminid ng tahanan at lumayo sa peligro,

Tila batang may pangamba sa aliw-iw ng multo.

Sadyang masakit at may luha ang ating nararanasan

Mahigpit ang tanikalang gumapos sa’ting  Bayan,

May pag-asa ang mundo na may araw na daraan,

At muling sisilay ang liwanag ng nakaraan.

Mundo man ay sandaling makukulayan ng itim

May larawan mang iguguhit sa kagat ng dilim

Pagsubok ay hindi takot  kundi lakas na aangkinin,

Makulay muli na liliwanag ang bukas na darating.