Ako’y puno ng kahulugan, Sa ibabaw ng pinggan, ako’y sumasamba, Malawak ang wala kesa mayroon, Di ko lubos maisip kung paano ko nalampasan ang kahapon, Bawat segundo ay walang tapon, Bawat salok ng kutsara ako’y sumasamo, Alam kong hindi ako masasayang, kung malaglag ako sa sahig, at mabigong kumapit sa kutsara, Nag-aabang ang tuka ng mga tinali ni Ama, At sa mga tiyan nila ako mapupunta, Makabuluhan pa rin ako sa kaniya, Hindi ako walang kuwenta, At kung wala man kumain sa akin, Pataba ako sa mga halaman, Mabubulok ako para manariwa ang iba, Na kung wala ako ay walang magbubunga, Walang sustansiya, wala ka! At walang salitang tulad nito, tulad nila, Walang kapangyarihan ang tula sa hapag-kainan Walang mahahabing malalim na titik kasabay ng masarap na ulam, Hindi lang ako mumong tira-tirahan, Pampuno rin ako sa mga pagkukulang, Kainin man ako o hindi, Bali-baliktarin man ang mundo Alam ko at alam ninyo! Ako’y may saysay at halag...
Tahimik lang akong nagmamasid sa isang tarangkahan Kumakain ng pande regla, umiinom ng palamig na dalandan, Maya-maya’y lumapat ang butil ng luha mula sa kalangitan Dala-dala ang ginaw ng nagsasayang dayuhan. Minasdan ko ang itaas na unti-unting nagngangalit, Kinukubkob ng itim na ulap ang paraisong langit, Wari ba’y may darating ngunit hindi ko pa masilip, Natitiyak kong ito’y hadlang at may dalang panganib. Dali-dali akong umuwi, tumakbo nang mabilis Nang ang hangin ay umihip pasulong at pabalik, Di maintindihan ang kulog sa kaniyang galit, May kislap na ang kidlat na nakakasakit. May babala ang karagatan sa ‘di kalayuan May along ‘di alon sa araw na karaniwan May bangkang itinatali sa lumang daungan, At ang gulong sa mga bubong ay may kabang tinatangan. Biglang bumuhos ang ulan, biglang umapaw ang tubig, Nalulunod na ang lupa at sa tubig humahalik, May sigaw ng kapahamaka...