"Pag-asa ng Pighati"

 

Tahimik lang akong nagmamasid sa isang tarangkahan

Kumakain ng pande regla, umiinom ng palamig na dalandan,

Maya-maya’y lumapat ang butil ng luha mula sa kalangitan

Dala-dala ang ginaw ng  nagsasayang dayuhan.

 

Minasdan ko ang itaas na unti-unting nagngangalit,

Kinukubkob ng itim na ulap ang paraisong langit,

Wari ba’y may darating ngunit hindi  ko pa masilip,

Natitiyak kong ito’y  hadlang at may dalang panganib.

 

Dali-dali akong umuwi, tumakbo nang mabilis

Nang ang hangin ay umihip pasulong at pabalik,

Di maintindihan ang kulog sa kaniyang galit,

May kislap na ang kidlat na nakakasakit.

 

May babala ang karagatan sa ‘di kalayuan

May along ‘di alon sa araw na karaniwan

May bangkang itinatali sa lumang daungan,

At ang gulong sa  mga bubong  ay may kabang tinatangan.

 

Biglang bumuhos ang ulan, biglang umapaw ang tubig,

Nalulunod na ang lupa at sa tubig humahalik,

May sigaw ng kapahamakan, mamatay sa panganib,

May pag-asa ba ang mundo sa ganitong balakid?

 

Narinig ko ang awit ng nagwawalang baha,

Bitbit ang musikong  ngayon lamang kinatha,

Malalim ang titik, malalim na rin ang luha,

Tila naghihintay ng masalimuot at matinding pagluluksa.

 

Mahigpit ang pagdaan, parang hindi pagagapi,

Walang pag-ibig ang bansag, puro sugat at hapdi,

Matapos ang ingay, nag-iwan ng tahimik na paghikbi,

Sa pagkakadapa, paanong babangon muli?

 

Alam kung bawat buhay ay mga suliraning kaakibat,

May magaan na dalahin at may bigat sa balikat,

Minsan kang ngingiti , minsan ka ring iiyak,

At sa bawat panghihina may tatanawin kang paglakas.

 

Maraming bagyo ang katulad ng nararanasan ko ngayon,

May hagupit at pighati ang dala ng kahapon.

May dasal akong hawak at lakas ng loob.

Malalampasan ko ang lahat ng mga pagsubok.