Saan man hahantong itong gabing tigib Sa lunday ng pag-asa'y may nawaksing ligalig Kulay na mistulang napagtantong magpapalit, Ay kulay na ayoko nang gamiting pang paulit-ulit. Kung ang buhay ay sadya ngang kumakalmang parang dibdib Sa puso ko'y tumitibok ang gitarang walang awit Hahaplusin ang sandatang kahit sumusukong pilit, Patuloy lang na lalaban kahit walang hanggang sakit. Lilipas nga ang tag-araw at darating ang tag-ulan Bawat patak ay sadali ng hahawaning karimlan Bangka man kung maagos ay madaling magdaratal Kahit gabi ay sasapit ang umagang marangal. Lalakas, maghihina, lalaban, at susuko, Ang pag-asa'y hinihilang papalapit, papalayo, Kumakalma nga ang dibdib ngunit hindi ang puso, Naghihilom man ang sugat, sa loob ay nagdurugo. Kahit nga ang bato, anong tigas man ang hambing, Maaagnas, madudurog sa patak ng kulimlim, Matibay man ang punong binaon nang malalim, May pag-asang humandusay sa bagyong darating. ...